Hou je van kunst maar weet je niet waar je heen wilt gaan? Indipendenza tipt aldoor interessante nieuwe kunsttentoonstellingen. Bekijk hieronder tips voor lopende exposities.
Bijgewerkt t/m 2 november 2026
Tot 7 november 2026: Sightings in Upstream Gallery in Amsterdam
Wat houdt de tentoonstelling in?
Compressie is als je eindeloos ver fotografeert met de Hubble ruimtetelescoop, in Photoshop inzoomt op een detail, of als de politie op een eenvoudig camerabeeld in de supermarkt een gezicht probeert te herkennen. Meestal zien we alleen wat vage pixels. Hier is het omgekeerd: de vaagheid van de pixels is het onderwerp zelf. De tekst van de tentoonstelling legt het goed uit: “Compressie is dus de onzichtbare infrastructuur van het op beeld gebaseerde internet geweest; zonder compressie zouden er geen sociale media, geen fotografie, geen door AI gegenereerde afbeeldingen online zijn.”
Wat was de moeite waard?
Dit zijn beelden van de stratosfeer? Toch? Dat zeggen mijn hersenen tenminste. Ergens in het werk is er steeds iets mis, een vierkantje dat daar niet hoort, op storende manier de aandacht vraagt. Die Sightings zijn misverstanden, eigenlijk kijken we naar ‘de wazigheid’. “Het is geen foto van iets wazigs. Het is de wazigheid zelf, gezien de vorm van een foto.” Of: “Denken in de geest van Rothko: dit is geen JPEG met een afbeelding. De JPEG is de afbeelding zelf.”
Wat is mijn mening?
Mooie tentoonstelling. Ik hou van de dubbelzinnigheid die prettig in je hoofd kriebelt. Je kijkt net zo goed naar interessante, mysterieuze beelden als naar een filosofie óver beeld. Het gaat over moderne media, die overal bereikbaar is en tegelijk nergens meer fysiek ergens is. Uit het interview: “Elke foto die je online tegenkomt, is niets anders dan gegevens en een proces. (..) Het plaatje is een gebeurtenis, geen object.” (Ironisch genoeg zijn de beelden hieronder ook flink gecomprimeerd en heb ik daarnaast nog een plugin die het verder comprimeert.)
Waar vind je meer informatie?
Bekijk de website van Upstream Gallery of lees het interview met Jan Robert Leegte
Tot 15 november 2026: Data Never Dies in IMPAKT in Utrecht
Wat houdt de tentoonstelling in?
Wat er met je data gebeurt als je sterft? Menigeen heeft zichzelf die vraag wel eens gesteld. Een helder antwoord is er niet echt. Bij IMPAKT kijken diverse kunstenaars allemaal op een andere manier naar deze vraag. De een praat met een ‘deadbot’, een met deepfake gecreëerd alter ego; een ander heeft een plek gemaakt voor ‘cache cleansing’. In IMPAKT zien we visies van meer dan tien verschillende kunstenaars. ‘Wat betekent het om te leven met data die je vertegenwoordigt, achtervolgt of overleeft?’ Het gaat hier om digitale sporen, generatie van data en de digitale dood.
Wat was de moeite waard?
Diverse kunstwerken gaan op speelse manier om met de vraag: wat doen met onze digitale sporen? Kyriaki Goni laat je letterlijk haar internetgeschiedenis wissen (of niet). Dit zijn meer dan 10.000 items die zij in vijf jaar had opgezocht. En Ginevra Petrozzi heeft weer een hele andere oplossing: een fysieke plek om te rouwen om je verloren data. Joeri Boelhouwer maakte een digitale ruimte met restanten uit afgedankte games, met bijvoorbeeld pinguins, giraffes en banken en stoelen. Esther Hovers staat stil bij de eerste persoon die gebruikt maakte van het ‘recht om vergeten te worden’.
Wat is mijn mening?
Curator Rosa Wevers stelde een sterke groep samen voor deze groepstentoonstelling. Deze visies over data na de dood is er eentje waar je later nog wel aan terugdenkt. De creativiteit (de ‘dead-bot’ bijvoorbeeld), inventiviteit (allerlei verschillende mediums) en ook wel samenhang (het thema). De een vrij serieus, de ander met humor, precies zoals mensen ook verschillen, maar ze kijken allemaal net even anders naar het onderwerp, waar verder nog verrassend weinig over gesproken wordt in de maatschappij. Aanrader.
Waar vind je meer informatie?
Bekijk de website van IMPAKT of lees de recensie in NRC (achter aan paywall)
Tot 29 november 2026: Creation Myths and Other Beginnings in Nest in Den Haag
Wat houdt de tentoonstelling in?
Twaalf kunstenaars denken na over wie we zijn en waarom we hier zijn. Uit het programma: “Het zijn verhalen die iets vertellen over een collectieve identiteit, een moreel kompas, een referentiekader dat mensen verbindt en betekenis geeft aan tradities en waarden.”
Wat was de moeite waard?
Ik moet zeggen dat een expositie met deze uitleg me niet meteen liet trappelen van nieuwsgierigheid. De zoveelste expositie over identiteit, dacht ik… Toch is dat een beetje een dwaalspoor, want deze expositie is veel fantasierijker dan het thema ‘identiteit’ meestal te bieden heeft. Het gaat meer over zelfgemaakte mythes. Alle kunstenaars hebben hier een eigen kijk op en gebruiken ook allemaal andere middelen en technieken. Toch passen ze bij elkaar en dat is waar je als curator natuurlijk altijd naar streeft.
Wat is mijn mening?
De tentoonstelling prikkelde de fantasie en biedt veel diversiteit in de werken. Ik vond A Sea from Soot (Louis Braddock Clarke) met vijf grote glazen dia’s al meteen al een intrigerend werk. Hij onderzoekt met roet hoe mensen de aarde en het heelal proberen te begrijpen. Maar de Aalto Natives (Nathaniel Mellors en Erikka Nissinen) is ook een verrassend vermakelijk oorsprongsverhaal over Finland. Dan word je verrast door de mythologie van de Atlantiërs van Fiona Lutjenhuis (Deep Designs en Creation Calculation). En vervolgens loop je tegen een vrij cynische verbeelding aan van onze moderne collectieve herinneringen, When the Ruin became a Hum van Narges Mohemmadi. (Lees dit interview om de kunstenaar beter te leren kennen.) En nog meer.
Waar vind ik meer informatie?
Bekijk de website van Nest en bekijk het digitale magazine over de expositie
Tot 28 februari 2026: Sigmar Polke: Het weten van de kleuren, in museum De Pont in Tilburg
Wat houdt de tentoonstelling in?
Sigmar Polke (overleden in 2010) was een Duitse kunstenaar met een fascinatie voor kleuren. Hij experimenteerde er op los, met ondergronden en vormen. Fotografie, kopieerkunst en verf – maar ook slakkenslijm – waren elementen die hij gebruikte. Museum de Pont legt het zo uit: “Door te gieten, te strooien, te blazen en chemische reacties in gang te zetten, liet hij de materialen zelf een actieve rol spelen in het creatieve proces.”
Wat was de moeite waard?
Polke is zo’n kunstenaar waar je wel eens van gehoord zal hebben, maar niet direct een beeld bij hebt. In De Pont zie je grote, kleine en middelgrote werken met veel experimentdrift. Het is altijd mooi om met de experimenteerdrang van een kunstenaar mee te kunnen kijken. Veel hedendaagse kunst is in vergelijking dat veel te gepolijst. Het is natuurlijk het beste van drie decennia kunst maken dus je kunt een hoog niveau verwachten. Wederom De Pont: “Ze variëren van volledig abstracte Farbproben (kleurproeven), monochrome Farbtafeln (kleurpanelen) en lak- en gietschilderijen tot werken met herkenbare figuratie en vormen.”
Wat is mijn mening?
In het geval van een kunstenaar die je niet zo goed kent, is het altijd goed om een mooie overzichtstentoonstelling te kunnen bezoeken. Bij Polke was het proces zeker zo interessant als het eindresultaat. Die maakprocessen van Polke worden steeds boeiender, zoals in het geval van Kölner-Bettler I – IV (1972) en Ohne Titel (1989). Je moet wel wat teksten lezen om dit te waarderen. Op andere momenten oogt het wat gedateerd, tenminste, als je de hedendaagse kunst ernaast legt, die allerlei nieuwe paden is ingegaan, veel losser van de ordentelijke grenzen van het canvas die je nog bij Polke ziet. Dat is verder geen waarde-oordeel want sommige Polke-werken treffen doel met een mooi evenwicht van intuïtie en verstand, en dat is wel vaak iets wat je mist bij de hedendaagse kunst.
Waar vind ik meer informatie?
Bekijk de website van Museum de Pont.
Tot 9 maart 2026: Graffiti in Centraal Museum Utrecht
Wat houdt de tentoonstelling in?
Graffiti, intussen een jaar of zestig oud, werd vroeger alleen door een spaarzame galerie (Yaki Kornblit) en verzamelaar serieus genomen. De laatste tijd zijn musea bezig met een inhaalrace. Vorig jaar was er in Schiedam al de expositie Bold and Gritty, de expositie Straat Kunst Museum in Breda, en er is zelfs een heus graffitimuseum, STRAAT in Amsterdam. Allemaal behandeld op Indipendenza. Het Centraal Museum Utrecht wil het verhaal van de relatie tussen graffiti en hedendaagse kunst vertellen. “Tot nu toe is graffiti vaak als een ‘outsider’-praktijk gepresenteerd. Deze tentoonstelling belicht graffiti juist als onderdeel van de geschiedenis van de kunst gemaakt met spuitbus.” Het heeft meer dan 120 werken van zeventig kunstenaars.
Wat was de moeite waard?
We zien schilderijen met spuitbus in de jaren zestig (Martin Barré; Carol Rama), maar ook moderne kunstenaars die zich laten inspireren door straatkunst (Alex Vernet, putdeksels; Patricia L. Boyd, fotopapier tegen bushokjes). New Yorkse artiesten als Dondi, Phase2, Lady Pink, Blade en Futura 2000 krijgen aandacht. En kunstenaars als Keith Haring en Basquiat. Heel aardig is ook de mini-expositie over de experimentele graffitikunstenaar Rammellzee. Historisch is de pagina uit het schetsboek waarbij Shoe en Dondi elkaar ontmoeten (“De (opgevouwen) tekening is tijdens een politie-achtervolging in het Vondelpark uit Shoe’s rugzak gevallen. Nadien vindt hij de tekening terug in een regenplas, te zien aan de uitgevloeide inkt in het midden.”) Ik heb zelf nog een kleine collectie graffitistickers uit trams uit die tijd en vraag me af of dat nu ook een museumstuk is.
Wat is mijn mening?
Ik groeide zelf op met graffiti en ben altijd blij met exposities over het vaak slecht begrepen onderwerp. Deze expositie heeft een prettige speelse benadering met ondergekalkte elektriciteitskastjes en details van stijlen. De variatie is boeiend. Gevierde kunstenaars als Keith Haring en Basquiat waren ook op straat en in metro’s bezig. Genoeg graffiti-artiesten deden ook een gooi andersom (ik heb zelf bijvoorbeeld een boek van Blade). De expositie doet een goede gooi maar graffiti is te groot om bij alles goed stil te kunnen staan. Je mist de innovatieve Franse graffitiheld Bando. En Shoe en zijn kalligrafie. Interviews – als die er waren – hadden ook misschien wat kunnen toevoegen. Misschien kan het Centraal Museum verdergaan met een expositie die meer in gaat op de stijlen van de Europese kunstenaars?
Waar vind ik meer informatie?
Bekijk de website van Centraal Museum Utrecht en het artikel op VPRO.nl
Bekijk het archief van tentoonstellingen die geweest zijn.