Hou je van kunst maar weet je niet waar je heen wilt gaan? Indipendenza tipt aldoor interessante nieuwe kunsttentoonstellingen. Bekijk hieronder tips voor lopende exposities.
Bijgewerkt t/m 9 september 2026
Tot 13 september 2026: So far so good, in 38CC, Delft
Wat houdt de tentoonstelling in?
Bij 38CC zien we werken van vijf jonge kunstenaars, Frans van Hoek, Katerina Varella, Shana de Villiers, Sasja Houba en Boris Deben. Het thema: wat maakt ons tot wat we zijn? Oftewel: ‘Vijf jonge kunstenaars die identiteit onderzoeken vanuit verschillende perspectieven.’ De toon is vrij luchtig met een beetje serieuze ondertoon, zoals vaker bij 38CC. De expositie gaat gepaard met workshops voor kinderen, bekijk de website van 38CC voor meer informatie.
Wat was de moeite waard?
Een groepstentoonstelling is vaak lastig om eenheid in te vinden. So far so good zoekt daar ook niet echt naar: deze vijf kunstenaars pakken het wat uitgekauwde onderwerp allemaal wezenlijk anders op, in afbeelding en materiaal. Wat valt op: veel vaardigheid met materialen en vrijwel geen technologie (is dit echt 2026?).
Wat is mijn mening?
Identiteit is een net als gender of duurzaamheid een thema dat (te) vaak langskomt in de kunst. Tegelijk blijft het ook iets vaags. Gelukkig vraagt deze expo zich dat ook een beetje af. Het is hier meer een startpunt – geen navelstaarderij zoals je bij IDFA-documentaires vaak ziet. En speels genoeg om te blijven verrassen, met voetbalshirts voor verdwenen beschavingen en schildersculpturen over het leven in Cyprus. Prima reden wat mij betreft om even een ommetje te maken naar de Papenstraat in Delft.
Waar vind je meer informatie?
Tot 27 september 2026: Lou Loeber, kunstenaar en idealist, in Stedelijk Museum Schiedam
Wat houdt de tentoonstelling in?
Lou Loeber was een Nederlandse kunstenares die leefde van 1894 tot 1983 en dus veel bewogen geschiedenis meemaakte. Ze was snel uitgekeken op de voorzichtige stijl van de academie en ging haar eigen stijl achterna. Dat werd een zeer herkenbare eigen stijl, die een beetje in het midden ligt van Piet Mondriaan en Bridget Riley; strak, abstract maar wel figuratief. Grappig is de totstandkoming van de expositie: het Stedelijk Museum Schiedam vroeg of er particulieren waren die werken van Lou Loeber wilden laten exposeren. Overal en nergens kwamen schilderijen van Loeber vandaan en die completeerden deze overzichtstentoonstelling.
Wat was de moeite waard?
Wie houdt van kunst die niet de onrust of onzekerheid opzoekt, maar wel vrij strak en symmetrisch is, zal deze expositie denk ik wel waarderen. Vergelijk het eens met iemand als George Grosz, diens werk zat vol provocerende boodschappen over zijn tijd. Bij Loeber is het allemaal veel overzichtelijker en ze koestert vooral de positieve kant der dingen. Met de oorlog kon ze ook niets. Ondertussen ontwikkelde ze wel een typische stijl, zoals blijkt uit werken als Geranium, Houthandel en Haven van Porto (hieronder, midden). Als kunstenares had ze het hart op de goede plaats: de kunst moest voor iedereen (betaalbaar) zijn, universeel en begrijpelijk, dus geen exclusief iets waar miljoenen voor betaald moeten worden door mensen die het ‘mooi’ vinden.
Wat is mijn mening?
Ik leerde Loeber kennen als een voorbeeld van grote vrouwelijke talenten die niet al te veel aandacht kregen in hun tijd. Voor de hand liggende kritiek is dat het af en toe wat te harmonieus en té socialistisch oogt en niet veel heeft met de realiteit waarin mensen leven. Wat zij dan van een fabriek maakt (derde hieronder) is wel bijzonder mooi. Grappig is dat het me ook soms aan games deed denken – met name platformgames – met dezelfde rechte vormen en heldere, contrastrijke kleuren, en daarmee is het ook zijn tijd vooruit.
Waar vind je meer informatie?
Bekijk de website van Stedelijk Museum Schiedam
Tot 18 oktober 2026: Martine Gutierrez: Wunderkind, in Huis Marseille Amsterdam
Wat houdt de tentoonstelling in?
Martine Gutierrez (toen nog Martin geheten) maakte al op 10-jarige leeftijd een speelfilm over zijn/haar au-pair, hier op de bovenste verdieping te zien. Het geeft wel aan uit wat voor kunstzinnig hout ze was gesneden. Haar eigen persoonlijkheid is haar favoriete onderwerp en die lijn werkte ze de jaren erna uit als kunstenares. Dat verwijst naar gender en de Guatamalteekse cultuur (waar haar vader vandaan komt). Gutierrez legt het zo uit: “Ik was moeilijk te begrijpen, mensen wisten niet wat ze van me moesten maken. Ik was iedereens probleem.” Daar bovenop vond haar moeder haar een wonderkind – een last die je moet kunnen dragen als beginnend kunstenaar.
Wat was de moeite waard?
Gutierrez past met haar werk goed in deze tijd, met de vele egokanalen op Instagram, documentaires over eigen families, verhalen over zoektochten naar identiteiten. In een interview in Het Parool staat het goed uitgelegd: “Terwijl de meeste kinderen zich redelijk geruisloos schikken naar de genderrollen die ze krijgen voorgeschoteld met roze jurkjes en blauwe voetbalshirts, legde de vroegwijze Gutierrez de mensen in haar omgeving onder de loep en ook die omgeving zelf. Identiteit werd een blok klei dat zich in allerlei vormen laat kneden. Zelf zegt ze: “In mijn werk ben ik popster, danser en actrice. Maar ik ben vooral een zeemeermin.””
Wat is mijn mening?
Van tijd tot tijd zie je een expositie waar je niet echt positief of negatief over bent, maar eerder een beetje onverschillig. Ik heb dat met Wunderkind. Of vooral door het altijd wat vage thema ‘identiteit’. Ook al is die bron blijkbaar onuitputtelijk (Het Parool: “Ook de foto’s waarin Gutierrez niet voorkomt, zijn in wezen zelfportretten”). De werken genaamd Real Doll in het tuinhuis vind ik dan nog het meest interessant, omdat het een volgende stap in de evolutie van de kunstenaar laat zien: hoe kijk je met jouw persoonlijkheid naar de rest van de wereld?
Waar vind ik meer informatie?
Bekijk de website van Huis Marseille en lees het interview op Het Parool.
Bekijk het archief van tentoonstellingen die voorbij zijn.