Hou je van kunst maar weet je niet waar je heen wilt gaan? Indipendenza tipt aldoor interessante nieuwe kunsttentoonstellingen. Bekijk hieronder tips voor lopende exposities.
Bijgewerkt t/m 1 augustus 2026
Tot 23 augustus 2026 te zien: Letizia Battaglia in Fotomuseum Den Haag
Wat houdt de tentoonstelling in?
Letizia Battaglia was een onverwachte verschijning op een misdaadredactie van een Siciliaanse krant in de jaren zestig: een vrouw die foto’s maakte van misdaad? Ze kwam er werken toen er in de jaren zeventig een periode van veel maffiageweld losbrak. Haar foto’s met geliquideerde personen weken allemaal net een beetje af van wat haar mannelijke collega’s maakten – ze zoomde iets meer uit en had ook wat meer oog voor het absurde en de omgeving. Wat later ging ze zich steeds meer inzetten om sociale problemen in Sicilië vast te leggen. Vaak fotografeerde ze meisjes: ‘Ik word geraakt door de dromen van meisjes. In hen zie ik mezelf als kind.’ Ze overleed in 2022. Over (en met) haar zijn ook diverse documentaires gemaakt, zoals Shooting the Mafia en La mafia non è più quella di una volta.
Wat was de moeite waard?
Battaglia is al lang een fenomeen in de fotografie en een van de weinige misdaadfotografen die ook te zien is in musea. Een lijk naast een auto en mensen die ernaast op een bankje zitten: dat is echt een briljant beeld. Of het lichaam dat vlak naast een lange plank ligt. Mannen in rechtbanken die hun gezichten afwenden van fotografen. Het is wel vrij luguber en expliciet. De fotografie van het gewone leven was misschien nog wel een grotere uitdaging dan de misdaad; maar ze was evengoed. Sicilië – een belangrijke bijrolspeler bij de persfoto’s – verandert ook regelmatig in een waardevol decor voor haar fotografie.
Wat is mijn mening?
Battaglia bewonderen is niet moeilijk: ze was een moedig en eigenzinnig persoon. Misdaad en armoede waren slechts thema’s waar ze mee werkte. Binnen die beperking was ze telkens haar fotografische grens aan het verleggen. De expositie biedt een nuttige film waarin ze uitlegt waarom ze fotografeerde. De hal met hangende verlichte foto’s (‘het bos’) is een mooie vondst van het fotomuseum. Zo kun je alle details goed in je op te nemen. Hoe dan ook heeft Battaglia een bijzonder oeuvre en is dit een buitenkans om alles bijeen te zien, voor mij een no-brainer.
Waar vind je meer informatie?
Bekijk de website van Fotomuseum Den Haag
Tot 23 augustus 2026: Out of Office (Still here) in Nest in Den Haag
Wat houdt de tentoonstelling in?
Nest begon bij de vraag: wat betekent het om tijdens de zomer thuis te blijven? En wat is vrije tijd eigenlijk? Waar ligt het verschil tussen vrije tijd en werk? Uiteenlopende kunstenaars in uiteenlopende stijlen gaven hun indruk hiervan.
Wat was de moeite waard?
Een gevarieerde aanpak heeft altijd iets fris en iets problematisch tegelijk: hoe verenig je een kakofonie van stijlen? Deze expositie in Nest mikt ongegeneerd op de verschillen. We zien strepen op de vloer, een parodiërend stuk kunstgeschiedenis, een foto van bewoners in Cairo, een interactief dansduel en Philippe Akkerman maakte schilderijen van Den Haag centrum. Waar is de overlap? Je hersenen kunnen er moeilijk kaas van maken. Maar het is toch grappig om deze kunstwerken – zo verschillend van nature – in een ruimte bij elkaar te zien. Mijn favoriet was Happy Holidays van Marina Planas maar er zal iets voor ieders gading te vinden zijn.
Wat is mijn mening?
Ik raak meestal meer betrokken door een expositie waarbij ik iemands leven en stijl kan duiken. Toch vond ik het een aardig idee, deze expositie over vrije tijd, vooral omdat je er veel kanten mee op kunt, in stijl, filosofie, en events de komende zomer. Zomer is inderdaad vaak een rare periode, met verlaten straten, oververhitte woningen en lege agenda’s. De meeste mensen zijn elders en de mensen in die landen ook. Misschien is het beste kunstwerk nog wel het programmaboekje want Nest heeft zich behoorlijk uitgesloofd. Het is bijna een klein tijdschrift. Geweldig werk. En dat is misschien toch wel hét thema van zomertijd: hoe vinden we onthaasting en rust terug in deze door dopamineprikkels overstuurde wereld?
Waar vind je meer informatie?
Tot 23 augustus 2026: Stilte in de Storm in Museum Voorlinden in Wassenaar
Wat houdt de tentoonstelling in?
Museum Voorlinden wil een ‘stap in de stilte’ te zetten. Dat doen ze met een selectie uit de eigen collectie. Denk bijvoorbeeld aan de mijmering van een ‘zwanger’ kunstwerk (via een optische illusie) van Anish Kapoor, zwarte vliegers van Arturo Hernández Alcázar en een performance van Marina Abramović waar bezoekers aan mee kunnen doen (rijst tellen). Volgens de curator van Voorlinden: “Kunstenaars omarmen stilte precies omdat het de zintuigen scherpt, denkprocessen vertraagt en nieuwe beelden en betekenissen laat ontstaan.”
Wat was de moeite waard?
Museum Voorlinden is sterk met kunstwerken van vrij grote namen in de kunstwereld. Daarom was het vermoedelijk vrij druk, ondanks de forse toegangsprijs, de lastige locatie en het niet kunnen gebruiken van een museumjaarkaart. De hedendaagse kunst bruist een stuk meer dan bijvoorbeeld in het Stedelijk. Diverse namen ken je vermoedelijk al (Olafur Eliasson, Anish Kapoor) maar een aantal zijn minder bekend, zoals het kinetische kunstwerk van Philip Vermeulen of de wandelaar in de sneeuw van Elmgreen & Dragset. Ik had ook veel plezier aan de film over mensen die deuren openen van Christian Marclay en Mark Manders’ objecten (eigen exposities, tot 18 januari te zien).
Wat is mijn mening?
De kunstliefhebber wordt niet teleurgesteld. Een paar werken hebben een flinke ‘wow-factor’, zoals de ‘zwangere muur’ van Anish Kapoor, de ronde glazen opstelling van Olafur Eliasson en de zwiepende geluidskabels van Pieter Vermeulen. Een paar minder opvallende werken trekken hier ook aandacht (zoals Regen in Auvers van Robert Zandvliet). Wel blijft het lastig om er een geheel in te zien. Ik denk dat als een expositie echt deze boodschap wil overbrengen er nog wat radicalere stappen gemaakt moeten worden, in geluid, zintuigelijke ervaringen en keuze van werken. Ik zou dan ook meer een evenwicht willen zien tussen grote namen en minder bekende kunstenaars. Het is sowieso altijd lastig om kunstenaars samen te voegen en dan tot één sterk verhaal te komen. Dat is hier dus niet echt gelukt.
Waar vind je meer informatie?
Bekijk de website van Museum Voorlinden
Tot 27 september 2026: Lou Loeber, kunstenaar en idealist, in Stedelijk Museum Schiedam
Wat houdt de tentoonstelling in?
Lou Loeber was een Nederlandse kunstenares die leefde van 1894 tot 1983 en dus veel bewogen geschiedenis meemaakte. Ze was snel uitgekeken op de voorzichtige stijl van de academie en ging haar eigen stijl achterna. Dat werd een zeer herkenbare eigen stijl, die een beetje in het midden ligt van Piet Mondriaan en Bridget Riley; strak, abstract maar wel figuratief. Grappig is de totstandkoming van de expositie: het Stedelijk Museum Schiedam vroeg of er particulieren waren die werken van Lou Loeber wilden laten exposeren. Overal en nergens kwamen schilderijen van Loeber vandaan en die hielpen mee met deze overzichtstentoonstelling.
Wat was de moeite waard?
Wie houdt van kunst die niet de onrust of onzekerheid opzoekt, en vrij strak en symmetrisch is, zal deze expositie denk ik wel waarderen. Vergelijk het eens met iemand als George Grosz, diens werk zat vol provocerende boodschappen over zijn tijd. Bij Loeber is het allemaal veel overzichtelijker en belicht ze vooral de positieve kant der dingen. Met de oorlog kon ze niets en ze werkte toen ook niet. Toch is een eigen stijl ook heel wat waard, zoals Geranium, Houthandel en Haven van Porto (hieronder, midden). Bovendien had ze als kunstenares het hart op de goede plaats: de kunst moest voor iedereen (betaalbaar) zijn, universeel en begrijpelijk, dus geen exclusief iets waar miljoenen voor betaald moeten worden door mensen die het ‘mooi’ vinden.
Wat is mijn mening?
Ik leerde Loeber kennen als een voorbeeld van grote vrouwelijke talenten die niet al te veel aandacht kregen in hun tijd. Voor de hand liggende kritiek is dat het af en toe wat te harmonieus en ook wel té socialistisch oogt, maar wat zij van een fabriek maakt (derde hieronder) is dan wel bijzonder mooi. Grappig is dat het me ook soms aan games deed denken – met name platformgames – met dezelfde rechte vormen en heldere, contrastrijke kleuren, en daarmee is het ook zijn tijd vooruit.
Waar vind je meer informatie?
Bekijk de website van Stedelijk Museum Schiedam
Bekijk het archief van tentoonstellingen die voorbij zijn.
Tevreden met dit artikel? Steun het werk van Indipendenza dan met een kopje koffie: