Hou je van kunst maar weet je niet waar je heen wilt gaan? Indipendenza tipt aldoor interessante nieuwe kunsttentoonstellingen. Bekijk hieronder de exposities die actueel zijn.
Bijgewerkt t/m 1 mei 2026
Tot 21 juni 2026: Tata Ronkholz in Huis Marseille (Amsterdam)
Wat houdt de tentoonstelling in?
Tata Ronkholz – binnenhuisarchitect, productontwerper en fotografe – hield van snackbars. Niet om er te eten, maar om ze vast te leggen. Met alle reclame, bakjes, prullenbakken zijn ze ook een in verscheidenheid. Elke ‘imbiss’ lijkt op elkaar en is toch heel anders. Ze fotografeerde verlaten fabrieken, gekke winkeltjes, barretjes: allemaal prachtige onderwerpen. De website legt uit: ‘Met haar grootformaatcamera maakte Ronkholz scherp omlijnde en realistische foto’s, waarin de onderwerpen centraal stonden, en niet zozeer de individuele stijl van de kunstenaar.’
Wat was de moeite waard?
Het gebeurt niet elke dag dat je werk van een fotograaf ziet dat heel dichtbij je eigen werk komt. Er zijn verschillen tussen Ronkholz’ fotografie en mijn eigen – vooral omdat we allebei de schoonheid inzien van de lelijkheid. De kleurrijke snackbars in analoge foto’s, uit de jaren zeventig en tachtig, zijn een schot in de roos. Je kunt blijven kijken om details te ontdekken. Bovendien ogen ze ook tijdloos. De fabrieken doen sterk denken aan het werk van Bernd en Hilla Becher. Dat is niet raar want dat waren haar docenten.
Wat is mijn mening?
Ik ben zelf geen fan van mensenfotografie, ik zie veel meer moois in tijdloze onderwerpen als deze, waarbij je een fotograaf waar je nooit van had gehoord ontdekt met een heel eigen oeuvre. Tata Ronkholz’ werk is soms iets te dogmatisch naar mijn smaak (alles recht van voren, alles zelfde stijl), maar dat neemt niet weg dat je zo’n stijl als deze niet vaak kunt bewonderen. In een tijd dat veel fotografie eenheidsworst is, is het fijn dat je nog in dit soort werken kunt duiken, en de Düsseldorfse Mediahafen ziet voor die plannen er überhaupt waren.
Waar vind je meer informatie?
Bekijk de website van Huis Marseille
Tot 30 juni 2026 te zien (verlengd): Still Processing in Nxt Museum (Amsterdam)
Wat houdt de tentoonstelling in?
Informatie en indrukken verwerken, daar gaat Still Processing over. Via beelden, geluiden maar ook in videofragmenten. AI speelt een belangrijke rol bij de creativiteit. We zien bijvoorbeeld onmogelijke regenbogen, kleuren die geluid maken, muziek gemaakt door AI (‘Cindarella Jazz’) en beelden over de overgang van analoog naar digitaal.
Wat is de moeite waard?
Een paar werken, zoals Children of the Light (ALL-TOGETHER-NOW) en Duration (Boris Ackett), maken meteen veel indruk. Andere werken vragen om een andere benadering. Zoals het geestige Simulation in Blue van Geoffrey Lillemon, of Rosa Menkmans Destitute Vision. Het is een collectie van prikkelende werken, die elk op hun eigen manier iets bij je doen. De een maakt gebruik van verbeelding, de ander van technisch vernuft.
Wat is mijn mening?
Je ziet niet veel tentoonstellingen met alleen maar hedendaagse, digitale kunst. Vaak wordt dat niet zo goed gepresenteerd omdat de ruimte ontbreekt of er geen voldoende kennis over is. Nxt heeft zich erin gespecialiseerd. Het is soms meer ‘een ervaring’ dan kunst kijken. Het overwegend jonge publiek is ook meer bezig met filmen dan met kijken. Still Processing biedt gelukkig veel variatie. Alle kunstenaars hebben een andere kijk op dingen. Jammer vond ik dat de basisideeën (zoals de rol van het menselijke brein in het verwerken van beweging, licht en geluid) van deze expositie voor mij niet zo uit de verf kwamen.
Waar vind je meer informatie?
Bekijk de website van Nxt Museum
Tot 23 augustus 2026: Stilte in de Storm in Museum Voorlinden in Wassenaar
Wat houdt de tentoonstelling in?
Museum Voorlinden wil een ‘stap in de stilte’ te zetten. Dat doen ze met een selectie uit de eigen collectie. Denk bijvoorbeeld aan de mijmering van een ‘zwanger’ kunstwerk (via een optische illusie) van Anish Kapoor, zwarte vliegers van Arturo Hernández Alcázar en een performance van Marina Abramović waar bezoekers aan mee kunnen doen (rijst tellen). Volgens de curator van Voorlinden: “Kunstenaars omarmen stilte precies omdat het de zintuigen scherpt, denkprocessen vertraagt en nieuwe beelden en betekenissen laat ontstaan.”
Wat was de moeite waard?
Museum Voorlinden is sterk met kunstwerken van vrij grote namen in de kunstwereld. Daarom was het vermoedelijk vrij druk, ondanks de forse toegangsprijs, de lastige locatie en het niet kunnen gebruiken van een museumjaarkaart. De hedendaagse kunst bruist een stuk meer dan bijvoorbeeld in het Stedelijk. Diverse namen ken je vermoedelijk al (Olafur Eliasson, Anish Kapoor) maar een aantal zijn minder bekend, zoals het kinetische kunstwerk van Philip Vermeulen of de wandelaar in de sneeuw van Elmgreen & Dragset. Ik had ook veel plezier aan de film over mensen die deuren openen van Christian Marclay en Mark Manders’ objecten (eigen exposities, tot 18 januari te zien).
Wat is mijn mening?
De kunstliefhebber wordt niet teleurgesteld. Een paar werken hebben een flinke ‘wow-factor’, zoals de ‘zwangere muur’ van Anish Kapoor, de ronde glazen opstelling van Olafur Eliasson en de zwiepende geluidskabels van Pieter Vermeulen. Een paar minder opvallende werken trekken hier ook aandacht (zoals Regen in Auvers van Robert Zandvliet). Wel blijft het lastig om hier een geheel in te zien. Ik denk dat als een expositie echt deze boodschap wil overbrengen er nog wat radicalere stappen gemaakt moeten worden, in geluid, zintuigelijke ervaringen en keuze van werken. Ik zou dan ook meer een evenwicht willen zien tussen grote namen en minder bekende kunstenaars. Het is sowieso altijd lastig om kunstenaars samen te voegen en dan tot één sterk verhaal te komen.
Waar vind je meer informatie?
Bekijk de website van Museum Voorlinden
Bekijk het archief van tentoonstellingen die voorbij zijn.
Tevreden met dit artikel? Steun het werk van Indipendenza dan met een kopje koffie: