Hou je van kunst maar weet je niet waar je heen wilt gaan? Indipendenza tipt aldoor interessante nieuwe kunsttentoonstellingen. Bekijk hieronder de exposities die actueel zijn.
Bijgewerkt t/m 4 januari 2026
Tot 18 januari 2026: My name is Orson Welles in Cinemathéque (Parijs)
Wat houdt de tentoonstelling in?
Orson Welles, als er een filmregisseur is waar veel over te vertellen valt, is hij het. In deze tentoonstelling in Cinemathéque zien we de verhalen langskomen over zijn opmerkelijke pre-regie-leven, zijn raketachtige carrière tot aan de vrijheid om Citizen Kane te maken op zijn 26e, zijn struggels met de Hollywoodstudio’s bij volgende films en zijn films die hij in Europa maakte.
Wat was de moeite waard?
Álles zou een flauw antwoord zijn, maar er is veel moois. De diverse screenplays van Citizen Kane bijvoorbeeld, of de reclames die hij deed, de rollen als acteur, maar ook zijn persoonlijke ontwikkeling als mens komt aan bod. Er is zelfs een apart stukje over ‘Rosebud’, met voorbeelden uit populaire cultuur waar het Rosebud-plot in Citizen Kane een rol in speelde. Daarnaast krijg je ook veel mee van de spijkerharde cultuur in Hollywood waar hij mee te maken had.
Wat is mijn mening?
Als je een Orson Welles-fan bent, dan is dit niet te missen. Het is vrij compleet en zowel visueel als tekstueel interessant. Ik merkte dat ik vrij weinig oversloeg, vaak een goed teken. Mocht je meer artistieks willen, kun je misschien de eveneens erg aardige graphic novel over Orson Welles (The Giant) van Youssef Daoudi proberen.
Waar vind je meer informatie?
Bekijk de website van Cinemathéque
Tot 7 februari 2026: Still Processing in Nxt Museum (Amsterdam)
Wat houdt de tentoonstelling in?
Informatie en indrukken verwerken, daar gaat Still Processing over. Via beelden, geluiden maar ook in videofragmenten. AI speelt een belangrijke rol bij de creativiteit. We zien bijvoorbeeld onmogelijke regenbogen, kleuren die geluid maken, muziek gemaakt door AI (‘Cindarella Jazz’) en beelden over de overgang van analoog naar digitaal.
Wat was de moeite waard?
Een paar werken, zoals Children of the Light (ALL-TOGETHER-NOW) en Duration (Boris Ackett), maken meteen veel indruk. Andere werken vragen om een andere benadering. Zoals het geestige Simulation in Blue van Geoffrey Lillemon, of Rosa Menkmans Destitute Vision. Het is een collectie van prikkelende werken, die elk op hun eigen manier iets bij je doen. De een maakt gebruik van verbeelding, de ander van technisch vernuft.
Wat is mijn mening?
Je ziet niet veel tentoonstellingen met alleen maar hedendaagse, digitale kunst. Vaak wordt dat niet zo goed gepresenteerd omdat de ruimte ontbreekt of er geen voldoende kennis over is. Nxt heeft zich erin gespecialiseerd. Het is soms meer ‘een ervaring’ dan kunst kijken. Het overwegend jonge publiek is ook meer bezig met filmen dan met kijken. Still Processing biedt gelukkig veel variatie. Alle kunstenaars hebben een andere kijk op dingen. Jammer vond ik dat de basisideeën (zoals de rol van het menselijke brein in het verwerken van beweging, licht en geluid) van deze expositie voor mij niet zo uit de verf kwamen.
Waar vind je meer informatie?
Bekijk de website van Nxt Museum
Tot 8 februari 2026: Kusukazu Uraguchi (Shima no Ama) in Huis Marseille in Amsterdam
Wat houdt de tentoonstelling in?
De ama, Japanse vissersvrouwen, werden dertig jaar gevolgd door de Japanse fotograaf Uraguchi. Tachtig foto’s uit zijn archief zijn hier tentoongesteld. We zien de vissersvrouwen met hun strandgewoontes. Ze rapen zeewier, rusten uit, duiken, eten. Bij een feest brengen ze een reuzenkreeft van papier-maché aan land. Hun levens zijn hiermee vereeuwigd en een stukje fascinerende mensheid blootgelegd.
Wat was de moeite waard?
Het voordeel van oudere foto’s, vind ik, is dat de vintagekwaliteit altijd iets bijzonders heeft, ten opzichte van de gladde digitale foto’s van tegenwoordig. Daarnaast is het ook bijzonder dat hij zich zo gefocust heeft op dit ene thema van de ama. Daardoor heeft nu deze expositie meer zeggingskracht. Veel foto’s geven een goed beeld van hoe de ama leefden. De ‘amagoya’, een overgangsgebied tussen werk en privé waar ze bij elkaar komen; de ‘matsuri’ feesten, zoals het feest ter ere van de kreeft.
Wat is mijn mening?
De expositie geeft een goed beeld van het leven en werk van de ama. En hoe ze leefden van de oceaan. De zwartwitfoto’s van Uraguchi (en er is natuurlijk een flinke selectie geweest) hebben ook een mooie, esthetische, toegankelijke kwaliteit (hij was een van de vele foto-amateurs in Japan). De duikfoto’s – gemaakt met een onderwatercamera die maar net op de markt was gekomen – zijn de meest betoverende, poëtische foto’s. Een sterke, gevarieerde collectie die niet zozeer draait om de fotograaf, maar om de gefotografeerden.
Waar vind je meer informatie?
Bekijk de website van Huis Marseille en lees het artikel op NRC.nl (achter een paywall)
Tot 23 augustus 2026: Stilte in de Storm in Museum Voorlinden in Wassenaar
Wat houdt de tentoonstelling in?
Museum Voorlinden wil een ‘stap in de stilte’ te zetten. Dat doen ze met een selectie uit de eigen collectie. Denk bijvoorbeeld aan de mijmering van een ‘zwanger’ kunstwerk (via een optische illusie) van Anish Kapoor, zwarte vliegers van Arturo Hernández Alcázar en een performance van Marina Abramović waar bezoekers aan mee kunnen doen (rijst tellen). Volgens de curator van Voorlinden: “Kunstenaars omarmen stilte precies omdat het de zintuigen scherpt, denkprocessen vertraagt en nieuwe beelden en betekenissen laat ontstaan.”
Wat was de moeite waard?
Museum Voorlinden is sterk met kunstwerken van vrij grote namen in de kunstwereld. Daarom was het vermoedelijk vrij druk, ondanks de forse toegangsprijs, de lastige locatie en het niet kunnen gebruiken van een museumjaarkaart. De hedendaagse kunst bruist een stuk meer dan bijvoorbeeld in het Stedelijk. Diverse namen ken je vermoedelijk al (Olafur Eliasson, Anish Kapoor) maar een aantal zijn minder bekend, zoals het kinetische kunstwerk van Philip Vermeulen of de wandelaar in de sneeuw van Elmgreen & Dragset. Ik had ook veel plezier aan de film over mensen die deuren openen van Christian Marclay en Mark Manders’ objecten (eigen exposities, tot 18 januari te zien).
Wat is mijn mening?
De kunstliefhebber wordt niet teleurgesteld. Een paar werken hebben een flinke ‘wow-factor’, zoals de ‘zwangere muur’ van Anish Kapoor, de ronde glazen opstelling van Olafur Eliasson en de zwiepende geluidskabels van Pieter Vermeulen. Een paar minder opvallende werken trekken hier ook aandacht (zoals Regen in Auvers van Robert Zandvliet). Wel blijft het lastig om hier een geheel in te zien. Ik denk dat als een expositie echt deze boodschap wil overbrengen er nog wat radicalere stappen gemaakt moeten worden, in geluid, zintuigelijke ervaringen en keuze van werken. Ik zou dan ook meer een evenwicht willen zien tussen grote namen en minder bekende kunstenaars. Het is sowieso altijd lastig om kunstenaars samen te voegen en dan tot één sterk verhaal te komen.
Waar vind je meer informatie?
Bekijk de website van Museum Voorlinden
Bekijk het archief van tentoonstellingen die voorbij zijn.
Tevreden met dit artikel? Steun het werk van Indipendenza dan met een kopje koffie: