Hou je van kunst maar weet je niet waar je heen wilt gaan? Indipendenza tipt aldoor interessante nieuwe kunsttentoonstellingen. Bekijk hieronder de exposities die actueel zijn.
Bijgewerkt t/m 15 maart 2026
Tot 29 maart 2026: One Frame at a Time in Ex-Bunker (Utrecht)
Wat houdt de tentoonstelling in?
Ex-Bunker, iets buiten het centrum van Utrecht, is een ruimte in een ex-bunker van een gezelschap dat zich ‘het kleinste kamertje’ noemt. Deze expositie van vier fotografen in de koele ex-bunker laat hun interesse in analoge fotografie zien. De foto’s hebben een langzame sluitertijd gemeen. Het thema vertraging was iets wat aan het begin van de fotografie heel normaal was. Zoals Ex-Bunker het zelf zegt op zijn website: ‘De vereiste stilstand zorgt voor een ander soort aandacht: bewustwording van ademhaling, kleine onwillekeurige bewegingen en de moeite om stil te blijven staan.’
Wat was de moeite waard?
De mysterie van dit soort analoge foto’s met lange sluitertijd s is goed gelukt. Het is een erg kleine expositie maar less is more, zoals zo vaak. De fotografen zijn verschillend in hun stijlen maar ze passen toch goed bij elkaar.
Wat is mijn mening?
Prikkelende fotografie. Iedere foto heeft zijn eigen verhaal. De techniek speelt een grote rol maar de verbeelding doet het meeste werk. De lege stoel, het half zichtbare gezicht, de herhaling. Veel te zien en dat in zo’n kleine expositie, dat is altijd knap. Ik miste misschien nog een uitsmijter – een foto die je aandacht blijft trekken, ook als je weer weg bent.
Waar vind je meer informatie?
Bekijk de website van Ex-Bunker
Tot 19 april 2026: Robert Doisneau in La Boverie (Luik)
Wat houdt de tentoonstelling in?
In La Boverie krijg je een overzicht van Robert Doisneau’s loopbaan. Hij was een beroemd fotograaf in de jaren dertig, veertig, vijftig en zestig in Frankrijk. Het behandelt op thematische manier onderwerpen die hij vastlegde: kinderen in de jaren dertig in Parijs, cafés, arbeiders in mijnen, kunstenaars en moderne buitenwijken.
Wat was de moeite waard?
Het overzicht is bijzonder in zijn compleetheid: het laat echt goed de diversiteit en het talent zien van Robert Doisneau. Hij had duidelijk de mazzel in een goed tijdperk te zijn geboren als vernieuwend fotograaf en ontmoette allerlei interessante schrijvers en kunstenaars. Zijn beginwerk van de jaren dertig is erg mooi – daar stonden ook de meeste bezoekers stil – maar ook zijn latere werk (kleurenfoto’s van buitenwijken in de jaren zestig) zijn prachtig. Doisneau’s bijzondere oeuvre blinkt denk ik niet echt uit in een bepaalde techniek (architecten, portretten, stadsfoto’s, kunstzinnig) maar hij was goed in al die dingen.
Wat is mijn mening?
Zo’n compleet oeuvre is ook wel lastig: hoe vat je dat samen? Het lukt de curatoren van La Boverie wel goed. Dit is een scherpe selectie van 1% van zijn foto’s (hij maakte naar schatting 400.000 foto’s en dit zijn er 400). Ik hou zelf wel van exposities die een goed overzicht geven, dus het was de trip naar Luik waard.
Waar vind je meer informatie?
Bekijk de website van La Boverie
Tot 30 juni 2026 te zien (verlengd): Still Processing in Nxt Museum (Amsterdam)
Wat houdt de tentoonstelling in?
Informatie en indrukken verwerken, daar gaat Still Processing over. Via beelden, geluiden maar ook in videofragmenten. AI speelt een belangrijke rol bij de creativiteit. We zien bijvoorbeeld onmogelijke regenbogen, kleuren die geluid maken, muziek gemaakt door AI (‘Cindarella Jazz’) en beelden over de overgang van analoog naar digitaal.
Wat is de moeite waard?
Een paar werken, zoals Children of the Light (ALL-TOGETHER-NOW) en Duration (Boris Ackett), maken meteen veel indruk. Andere werken vragen om een andere benadering. Zoals het geestige Simulation in Blue van Geoffrey Lillemon, of Rosa Menkmans Destitute Vision. Het is een collectie van prikkelende werken, die elk op hun eigen manier iets bij je doen. De een maakt gebruik van verbeelding, de ander van technisch vernuft.
Wat is mijn mening?
Je ziet niet veel tentoonstellingen met alleen maar hedendaagse, digitale kunst. Vaak wordt dat niet zo goed gepresenteerd omdat de ruimte ontbreekt of er geen voldoende kennis over is. Nxt heeft zich erin gespecialiseerd. Het is soms meer ‘een ervaring’ dan kunst kijken. Het overwegend jonge publiek is ook meer bezig met filmen dan met kijken. Still Processing biedt gelukkig veel variatie. Alle kunstenaars hebben een andere kijk op dingen. Jammer vond ik dat de basisideeën (zoals de rol van het menselijke brein in het verwerken van beweging, licht en geluid) van deze expositie voor mij niet zo uit de verf kwamen.
Waar vind je meer informatie?
Bekijk de website van Nxt Museum
Tot 23 augustus 2026: Stilte in de Storm in Museum Voorlinden in Wassenaar
Wat houdt de tentoonstelling in?
Museum Voorlinden wil een ‘stap in de stilte’ te zetten. Dat doen ze met een selectie uit de eigen collectie. Denk bijvoorbeeld aan de mijmering van een ‘zwanger’ kunstwerk (via een optische illusie) van Anish Kapoor, zwarte vliegers van Arturo Hernández Alcázar en een performance van Marina Abramović waar bezoekers aan mee kunnen doen (rijst tellen). Volgens de curator van Voorlinden: “Kunstenaars omarmen stilte precies omdat het de zintuigen scherpt, denkprocessen vertraagt en nieuwe beelden en betekenissen laat ontstaan.”
Wat was de moeite waard?
Museum Voorlinden is sterk met kunstwerken van vrij grote namen in de kunstwereld. Daarom was het vermoedelijk vrij druk, ondanks de forse toegangsprijs, de lastige locatie en het niet kunnen gebruiken van een museumjaarkaart. De hedendaagse kunst bruist een stuk meer dan bijvoorbeeld in het Stedelijk. Diverse namen ken je vermoedelijk al (Olafur Eliasson, Anish Kapoor) maar een aantal zijn minder bekend, zoals het kinetische kunstwerk van Philip Vermeulen of de wandelaar in de sneeuw van Elmgreen & Dragset. Ik had ook veel plezier aan de film over mensen die deuren openen van Christian Marclay en Mark Manders’ objecten (eigen exposities, tot 18 januari te zien).
Wat is mijn mening?
De kunstliefhebber wordt niet teleurgesteld. Een paar werken hebben een flinke ‘wow-factor’, zoals de ‘zwangere muur’ van Anish Kapoor, de ronde glazen opstelling van Olafur Eliasson en de zwiepende geluidskabels van Pieter Vermeulen. Een paar minder opvallende werken trekken hier ook aandacht (zoals Regen in Auvers van Robert Zandvliet). Wel blijft het lastig om hier een geheel in te zien. Ik denk dat als een expositie echt deze boodschap wil overbrengen er nog wat radicalere stappen gemaakt moeten worden, in geluid, zintuigelijke ervaringen en keuze van werken. Ik zou dan ook meer een evenwicht willen zien tussen grote namen en minder bekende kunstenaars. Het is sowieso altijd lastig om kunstenaars samen te voegen en dan tot één sterk verhaal te komen.
Waar vind je meer informatie?
Bekijk de website van Museum Voorlinden
Bekijk het archief van tentoonstellingen die voorbij zijn.
Tevreden met dit artikel? Steun het werk van Indipendenza dan met een kopje koffie: